Mijn psychische ADL hond Knuffel

Eerst uitleg over adlhond: Een ADL-hond behoort tot de categorie assistentiehonden die speciaal zijn geselecteerd en getraind om mensen met een lichamelijke beperking te assisteren bij allerlei handelingen in het dagelijks leven. De afkorting ADL staat voor algemene dagelijkse levensverrichtingen.

Knuffel is voor mij een hond die mij bijstaat in mijn dagelijks leven, alleen niet omdat ik een lichamelijke beperking heb en mij daardoor assisteert door deuren te open. Maar Knuffel staat mij bij, bij mijn psychische problemen. Ik heb Knuffel ook vanaf het begin opgevoed om een dergelijke hond voor mij te zijn.

Knuffel is een schat, gaat met mij mee naar alle gesprekken bij Altrecht en als het niet goed gaat met mij en we zijn veel thuis dat hoort ze al mijn ellende aan want ik vertel haar alles. Soms denk ik wel eens: “wat zou Knuffel nu weergeven in taal, als zij dat zou kunnen”? Ook als ik periodes heb waarin ik het zwaar heb en het liefst mijzelf wil beschadigen, dan lukt het door te praten tegen Knuffel (als ik alleen ben) en snijden te voorkomen. Dus praten met Knuffel is ook toegevoegd aan mijn crisiskoffertje. De band die wij samen hebben is heel sterk.

Knuffel heeft mij al vanaf de tijd dat zij bij mij kwam hierin gesteund. Altijd kan ik op haar rekenen. Dat is ook de trouw die hoort bij een hond.

Ook tijdens de gesprekken met mijn behandelaars, als het te zwaar wordt voor mij en ik emotioneel, dan springt ze bij mij op schoot om mij te steunen, ze gromt dat echt niet naar de hulpverlener. Wat ze begrijpt waarom het mij zo aangrijpt.

Grappig is wel dat ik laatst een keer boos was op een behandelaar, en dit nogal fel tegen hem uitte. En wat gebeurde er? In plaats dat Knuffel mij steun geeft, springt zij in een keer op schoot bij mijn behandelaar, dit had ze ook nooit gedaan. Eigenlijk moesten wij ook wel lachen op dat ogenblik, maar ik zei wel tegen Knuffel: “wat doe je nu, kies jij partij tegen Vaif”, “dat hoort niet hoor Knuffel”?

Waar ik boos om was is uitgepraat. Maar ik denk dat deze blog iets meer zegt over wat Knuffel voor mij betekent en waarom ik haar ook mijn psychische ADL-hond noem.

Ik hoop dat Knuffel heel oud wordt, want ik heb haar steun ook hard nodig. De meeste hulpverleners van locatie Zeist kennen niet mijn naam, maar weten wel dat ik de mevrouw ben met dat leuke, lieve hondje wat zo goed luistert!

Deze blog is al eerder gepubliceerd op www.altrecht.nl/blogs/vaif