Is Vaif al uit het labyrint?

Vaif schreef op 25-8-2011 de volgende blog (zie link): http://www.altrecht.nl/smartsite.shtml?id=57891.

Soms lijkt het erop dat Vaif de weg uit het labyrint ziet. Voorbeeld hiervoor is het lezen van het boek: A new Earth van E. Tolle. Dit boek kreeg ik van mijn psycholoog, vooral het hoofdstuk Pain-body geeft mij meer inzicht hoe ik reageer, waarom ik reageer zoals ik reageer, hoe ik verbonden ben met mensen die blijkbaar net als ik een dergelijke Pain-body hebben. Volgens Tolle heb je juist met die mensen sneller een klik.
Al lezend en pratend met mijn psycholoog hierover denk ik even de weg uit het labyrint te zien.

Maar er zijn dan weer teveel (tegenstellingen) dingen in mijn leven die net anders lopen en dan doe ik weer precies waar Tolle in zijn boek voor waarschuwt: ‘ik vul alles dan nog regelmatig negatief in en voed zo mijn eigen Pain-body weer. Iets wat ik eigenlijk niet wil. Maar het is zo eigen van mij, zo gewoon voor mij, zo mijn gedrag, zo Vaif. Dit is toch een hele klus om dit om te kunnen keren. En niet steeds weer je eigen Pain-body oproepen omdat je zelf eigenlijk (nu) zorgt voor die negatieve gedachten.

Het juiste pad wat Vaif nu loopt, is erg veelzijdig, veel dingen komen op mijn pad en laat Vaif ook op haar pad komen. Het voelt dan goed, maar later, weer thuis, of wat dagen later gaat Vaif weer twijfelen. Loop ik echt het goede pad nu? Kom ik nu uit het labyrint? En dan merkt Vaif dat zij toch weer rondjes loopt en weer niet bij de uitgang komt. Vaak heeft dit wel te maken met reacties van anderen of het niet krijgen van reacties (beter woord is (niet) gezien worden)

Het wordt alleen maar steeds duidelijker dat Vaif nog meer naar binnen moet keren. De weg uit het labyrint moet Vaif nog steeds diep van binnen bij haar vinden om zo buiten te komen.

Vaif zoekt naar manieren om toch die weg uit het labyrint te vinden en weet zeker: ‘ik ben op de goede weg’. Het hoofdstuk van Pain-body zal ik nog een paar keer moeten lezen. Nog bewuster worden van wat er in jezelf aan de hand is en vandaar uit proberen mijn eigen gedrag om te keren en dan echt te zien en te vinden.
Vaif zoekt nog even door!

Einde taboe Zelfbeschadiging!?!

7 oktober jl. was het slotsymposium van de afsluiting van Met mij alles goed – van litteken tot taal’. Dit kunst- en trainingsproject wil met inzet van ervaringsdeskundigen de hulp na zelfbeschadiging verbeteren.

‘Met mij alles goed–van litteken naar taal’ wil de dialoog openen en een (kunst)taal ontwikkelen die ruimte biedt aan gevoelens achter zelfverwonding. Zowel bij cliënten als professionals in de ggz. Zie ook http://www.metmijallesgoed.nl

De expositie heeft diverse psychiatrische instellingen tot en met 2011 bezocht. Altrecht (dec 2009–febr 2010) heeft ook meegedaan met dit project en ook hulpverleners en ik hebben de trainingen behorend bij het project gevolgd.

Het symposium had als titel MetOnsAllesGoed en was erg goed. Zoveel herkenning en erkenning in de verhalen, ontmoetingen tussen hulpverleners, andere bezoekers, zoals cliënten (ervaringsdeskundigen). Ook leuk om weer mensen die je hebt ontmoet bij een training weer terug te zien en te horen hoe men overal er mee verder wil.

Aan het eind van het Symposium kregen alle deelnemers een MMAGazine, speciaal hiervoor gemaakt, een collectors item. Uitleg over de trainingen en onderzoeksresultaten maar vooral ervaringsverhalen van hulpverleners en cliënten/ ervaringsdeskundigen. Mooie foto’s van de tentoonstelling/ kunstwerken. Maar ook van snijkitjes en littekens. Dit zijn onderdelen die er ook bij horen en ook in het Magazine thuishoren. Heel mooi vorm gegeven ook. Een geweldig Magazine wat zeker laat zien dat er een begin is met het doorbreken van het taboe: men praat over zelfbeschadiging! Onderling tussen hulpverleners, in instellingen, maar vooral met de mensen die zichzelf beschadigen!!!! Het MMAGazine is vanaf 10 oktober 2011 te bestellen via de webwinkel van http://www.zelfbeschadiging.nl.

Ik hoop dat het symposium niet het einde is maar doorgaat, een vervolg krijgt!
De open dialoog moet doorgaan, laat het hier niet stoppen, iedereen is zo goed bezig.
Ik weet: ik word hier ‘blij’ van! Er is inmiddels veel in gang gezet wat niet moet stoppen.

Het begin van een einde!

Vaif

‘Geluk, maakt de GGZ gelukkig?’

Dit is de titel van het symposium dat Altrecht en Sympopna samen organiseren op woensdag 9 november. Het symposium wordt gehouden in het kader van 550-jarig bestaan van Altrecht en de maand van het geluk.

Draagt de GGZ bij aan het geluk van mensen? Vaif heeft ooit eerder een column geschreven over Geluk voor een Alter en voor de site van Altrecht daarin staat: Vaif ervaart 98% van het leven als ellende en 2% als geluk. Erg weinig hè, 2%.

Gelukkig is er na die tijd veel veranderd in het leven van Vaif. Vaif zegt nog niet: ik ben gelukkig! Maar de GGZ heeft mij wel al een stuk gelukkiger gemaakt!

Vaif is hard aan het werk en zij komt er steeds meer en meer achter dat zij de gesprekken in de GGZ echt wel nodig heeft om meer geluk te leren ervaren. Niet alleen door de gesprekken met haar vaste therapeuten. Ook door gesprekken met mensen die je binnen Altrecht en op andere plekken gerelateerd met de GGZ, met een totaal andere functie tegenkomt.

Ooit kreeg Vaif een mooie tekst, ook al eens eerder in een blog gebruikt, maar de tekst blijft mooi:
Als ze als kind
Als ze als kind niet altijd zo stil had hoeven zijn, had ze vandaag misschien het hoogste lied gezongen.
Als ze als kind niet altijd alleen was geweest, had ze vandaag misschien allang iemand gevonden.
Als ze als kind niet altijd zo bang had hoeven zijn, had ze vandaag misschien van iemand kunnen (durven) houden.
Als ze als kind niet altijd zo’n puinhoop had gezien, had ze vandaag misschien kastelen kunnen bouwen.
Als ze als kind de warmte van de zomer had gekend, was ze die warmte in haar winter nooit verloren.
Als ze als kind de warmte van een nest had gekend, had het haar hele leven lang niet zo gevroren.
Als ze als kind niet al zo oud had hoeven zijn, had ze vandaag nog een kinderlied gezongen.
Als ze als kind gewoon een kind had kunnen zijn, was ze vandaag als een kind opnieuw begonnen.
L.G.

Dat kind wat ik had moeten zijn, krijg ik niet meer terug, maar door de gesprekken in de GGZ leer ik wel dichterbij het kleine kind diep bij mij van binnen te komen. En hoe moeilijk dit soms ook is, omdat het ook verdriet doet dat Vaif nooit dit kind heeft mogen zijn, geeft het Vaif ook soms wel een beetje een gelukkig gevoel. Dat Vaif toch het kind mag zien.

Ja, de GGZ draagt zeker bij aan het geluk van mensen, hoe klein misschien ook, voor veel mensen niet zichtbaar, maar voor Vaif diep van binnen wel. En dan mag je zeggen, ik ben blij dat de GGZ er is! Want wat had Vaif moeten beginnen zonder GGZ?

Vaif veel gelukkig door de GGZ!

Labyrint

Vaif heeft eerder een blog geschreven met deze titel en citeert ook uit die blog en wat nu anders is en dat ik weer in een Labyrint terecht ben gekomen wil Vaif toch delen.

De laatste dagen heeft Vaif het gevoel in het midden te staan van een labyrint en het lukt niet om de uitgang te vinden. Ze probeert het wel, maar komt toch iedere keer weer bij het middenpunt uit. Het gaat ook even wat minder goed met Vaif. Teveel op mijn bord en teveel het gevoel: ga ik dit ooit redden??

Waarom? Dat vraag zij zichzelf ook af, waarschijnlijk omdat deze dagen en het komende weekend te moeilijk zijn om her-te-beleven. Ik heb een jaar geleden ook al in dit Labyrint gezeten. Toen kwam ik er uit. Maar waarom zit ik nu weer in het labyrint vraag ik mij wel af.

Blijkbaar is het teveel en te moeilijk waaraan ik nu moet werken. Waarschijnlijk laat het labyrinth merken dat ik er juist heel bewust nu bij stil moet staan, zodat dan ook de dagen minder moeilijk zullen zijn.

In de oudheid en de middeleeuwen gebruikte men het Labyrinth als symbool van de levensweg van de mens. Het Labyrint is een lange weg, die telkens van richting verandert. Via een maximale omweg kom je altijd bij je doel. Het is de weg van de mens van geboorte tot bestemming.

Het Labyrint nodigt uit om erin te gaan, maar ik zit er al middenin en probeer mijn weg eruit te vinden. De reis naar binnen kan een hele bijzondere zijn omdat je dan je dichtste ik tegen kan komen, maar in een labyrint zitten en de uitgang niet vinden, dat geeft spookbeelden.

Misschien moet ik nu ook meer vertrouwen op mijn omgeving en om hulp vragen bij de komende tijd waarbij ik het al heel moeilijk heb als ik er al tegenaan kijk. De laatste periode was al moeilijk.

En de therapie, de training van MMAG, cursus Samen Deskundig ook gebruiken om een beter gevoel te krijgen zelf, van daar kom ik misschien ook in de positie om het labyrint uit te komen. Het lijkt er nu op of er geen uitweg uit het labyrint is. Ben heel even de weg kwijt!

Dan pas kan het labyrint omgekeerd gebruikt worden: van de reis naar binnen, het bewust opzoeken van de stilte, je inkeren, mediteren, bidden, een pelgrimage naar je eigen hart, nu juist een pelgrimage maken uit je hart. Met liefde terugdenken aan alle mooie momenten die ik heb gehad. Niet alleen alle negatieve ervaringen omhoog laten komen die nu in mijn hoofd zitten. Want dan weet ik zeker dat ik de uitweg niet vind. De reis naar binnen is voor iedereen een andere reis.

Een onmisbare weg die ik toch moet lopen. En met hulp kom ik het labyrint wel uit. Laat ik het vooral positief houden en de weg blijven zoeken om uit het labyrint te komen!

Op het plaatje is het patroon van het labyrint in de kathedraal van Chartres te zien

Vaif