zaterdag 12 november 2011
zaterdag 22 oktober 2011
Is Vaif al uit het labyrint?
Vaif schreef op 25-8-2011 de volgende blog (zie link): http://www.altrecht.nl/smartsite.shtml?id=57891.
Soms lijkt het erop dat Vaif de weg uit het labyrint ziet. Voorbeeld hiervoor is het lezen van het boek: A new Earth van E. Tolle. Dit boek kreeg ik van mijn psycholoog, vooral het hoofdstuk Pain-body geeft mij meer inzicht hoe ik reageer, waarom ik reageer zoals ik reageer, hoe ik verbonden ben met mensen die blijkbaar net als ik een dergelijke Pain-body hebben. Volgens Tolle heb je juist met die mensen sneller een klik.
Al lezend en pratend met mijn psycholoog hierover denk ik even de weg uit het labyrint te zien.
Maar er zijn dan weer teveel (tegenstellingen) dingen in mijn leven die net anders lopen en dan doe ik weer precies waar Tolle in zijn boek voor waarschuwt: ‘ik vul alles dan nog regelmatig negatief in en voed zo mijn eigen Pain-body weer. Iets wat ik eigenlijk niet wil. Maar het is zo eigen van mij, zo gewoon voor mij, zo mijn gedrag, zo Vaif. Dit is toch een hele klus om dit om te kunnen keren. En niet steeds weer je eigen Pain-body oproepen omdat je zelf eigenlijk (nu) zorgt voor die negatieve gedachten.
Het juiste pad wat Vaif nu loopt, is erg veelzijdig, veel dingen komen op mijn pad en laat Vaif ook op haar pad komen. Het voelt dan goed, maar later, weer thuis, of wat dagen later gaat Vaif weer twijfelen. Loop ik echt het goede pad nu? Kom ik nu uit het labyrint? En dan merkt Vaif dat zij toch weer rondjes loopt en weer niet bij de uitgang komt. Vaak heeft dit wel te maken met reacties van anderen of het niet krijgen van reacties (beter woord is (niet) gezien worden)
Het wordt alleen maar steeds duidelijker dat Vaif nog meer naar binnen moet keren. De weg uit het labyrint moet Vaif nog steeds diep van binnen bij haar vinden om zo buiten te komen.
Vaif zoekt naar manieren om toch die weg uit het labyrint te vinden en weet zeker: ‘ik ben op de goede weg’. Het hoofdstuk van Pain-body zal ik nog een paar keer moeten lezen. Nog bewuster worden van wat er in jezelf aan de hand is en vandaar uit proberen mijn eigen gedrag om te keren en dan echt te zien en te vinden.
Vaif zoekt nog even door!
Soms lijkt het erop dat Vaif de weg uit het labyrint ziet. Voorbeeld hiervoor is het lezen van het boek: A new Earth van E. Tolle. Dit boek kreeg ik van mijn psycholoog, vooral het hoofdstuk Pain-body geeft mij meer inzicht hoe ik reageer, waarom ik reageer zoals ik reageer, hoe ik verbonden ben met mensen die blijkbaar net als ik een dergelijke Pain-body hebben. Volgens Tolle heb je juist met die mensen sneller een klik.
Al lezend en pratend met mijn psycholoog hierover denk ik even de weg uit het labyrint te zien.
Maar er zijn dan weer teveel (tegenstellingen) dingen in mijn leven die net anders lopen en dan doe ik weer precies waar Tolle in zijn boek voor waarschuwt: ‘ik vul alles dan nog regelmatig negatief in en voed zo mijn eigen Pain-body weer. Iets wat ik eigenlijk niet wil. Maar het is zo eigen van mij, zo gewoon voor mij, zo mijn gedrag, zo Vaif. Dit is toch een hele klus om dit om te kunnen keren. En niet steeds weer je eigen Pain-body oproepen omdat je zelf eigenlijk (nu) zorgt voor die negatieve gedachten.
Het juiste pad wat Vaif nu loopt, is erg veelzijdig, veel dingen komen op mijn pad en laat Vaif ook op haar pad komen. Het voelt dan goed, maar later, weer thuis, of wat dagen later gaat Vaif weer twijfelen. Loop ik echt het goede pad nu? Kom ik nu uit het labyrint? En dan merkt Vaif dat zij toch weer rondjes loopt en weer niet bij de uitgang komt. Vaak heeft dit wel te maken met reacties van anderen of het niet krijgen van reacties (beter woord is (niet) gezien worden)
Het wordt alleen maar steeds duidelijker dat Vaif nog meer naar binnen moet keren. De weg uit het labyrint moet Vaif nog steeds diep van binnen bij haar vinden om zo buiten te komen.
Vaif zoekt naar manieren om toch die weg uit het labyrint te vinden en weet zeker: ‘ik ben op de goede weg’. Het hoofdstuk van Pain-body zal ik nog een paar keer moeten lezen. Nog bewuster worden van wat er in jezelf aan de hand is en vandaar uit proberen mijn eigen gedrag om te keren en dan echt te zien en te vinden.
Vaif zoekt nog even door!
Einde taboe Zelfbeschadiging!?!
7 oktober jl. was het slotsymposium van de afsluiting van Met mij alles goed – van litteken tot taal’. Dit kunst- en trainingsproject wil met inzet van ervaringsdeskundigen de hulp na zelfbeschadiging verbeteren.
‘Met mij alles goed–van litteken naar taal’ wil de dialoog openen en een (kunst)taal ontwikkelen die ruimte biedt aan gevoelens achter zelfverwonding. Zowel bij cliënten als professionals in de ggz. Zie ook http://www.metmijallesgoed.nl
De expositie heeft diverse psychiatrische instellingen tot en met 2011 bezocht. Altrecht (dec 2009–febr 2010) heeft ook meegedaan met dit project en ook hulpverleners en ik hebben de trainingen behorend bij het project gevolgd.
Het symposium had als titel MetOnsAllesGoed en was erg goed. Zoveel herkenning en erkenning in de verhalen, ontmoetingen tussen hulpverleners, andere bezoekers, zoals cliënten (ervaringsdeskundigen). Ook leuk om weer mensen die je hebt ontmoet bij een training weer terug te zien en te horen hoe men overal er mee verder wil.
Aan het eind van het Symposium kregen alle deelnemers een MMAGazine, speciaal hiervoor gemaakt, een collectors item. Uitleg over de trainingen en onderzoeksresultaten maar vooral ervaringsverhalen van hulpverleners en cliënten/ ervaringsdeskundigen. Mooie foto’s van de tentoonstelling/ kunstwerken. Maar ook van snijkitjes en littekens. Dit zijn onderdelen die er ook bij horen en ook in het Magazine thuishoren. Heel mooi vorm gegeven ook. Een geweldig Magazine wat zeker laat zien dat er een begin is met het doorbreken van het taboe: men praat over zelfbeschadiging! Onderling tussen hulpverleners, in instellingen, maar vooral met de mensen die zichzelf beschadigen!!!! Het MMAGazine is vanaf 10 oktober 2011 te bestellen via de webwinkel van http://www.zelfbeschadiging.nl.
Ik hoop dat het symposium niet het einde is maar doorgaat, een vervolg krijgt!
De open dialoog moet doorgaan, laat het hier niet stoppen, iedereen is zo goed bezig.
Ik weet: ik word hier ‘blij’ van! Er is inmiddels veel in gang gezet wat niet moet stoppen.
Het begin van een einde!
Vaif
‘Met mij alles goed–van litteken naar taal’ wil de dialoog openen en een (kunst)taal ontwikkelen die ruimte biedt aan gevoelens achter zelfverwonding. Zowel bij cliënten als professionals in de ggz. Zie ook http://www.metmijallesgoed.nl
De expositie heeft diverse psychiatrische instellingen tot en met 2011 bezocht. Altrecht (dec 2009–febr 2010) heeft ook meegedaan met dit project en ook hulpverleners en ik hebben de trainingen behorend bij het project gevolgd.
Het symposium had als titel MetOnsAllesGoed en was erg goed. Zoveel herkenning en erkenning in de verhalen, ontmoetingen tussen hulpverleners, andere bezoekers, zoals cliënten (ervaringsdeskundigen). Ook leuk om weer mensen die je hebt ontmoet bij een training weer terug te zien en te horen hoe men overal er mee verder wil.
Aan het eind van het Symposium kregen alle deelnemers een MMAGazine, speciaal hiervoor gemaakt, een collectors item. Uitleg over de trainingen en onderzoeksresultaten maar vooral ervaringsverhalen van hulpverleners en cliënten/ ervaringsdeskundigen. Mooie foto’s van de tentoonstelling/ kunstwerken. Maar ook van snijkitjes en littekens. Dit zijn onderdelen die er ook bij horen en ook in het Magazine thuishoren. Heel mooi vorm gegeven ook. Een geweldig Magazine wat zeker laat zien dat er een begin is met het doorbreken van het taboe: men praat over zelfbeschadiging! Onderling tussen hulpverleners, in instellingen, maar vooral met de mensen die zichzelf beschadigen!!!! Het MMAGazine is vanaf 10 oktober 2011 te bestellen via de webwinkel van http://www.zelfbeschadiging.nl.
Ik hoop dat het symposium niet het einde is maar doorgaat, een vervolg krijgt!
De open dialoog moet doorgaan, laat het hier niet stoppen, iedereen is zo goed bezig.
Ik weet: ik word hier ‘blij’ van! Er is inmiddels veel in gang gezet wat niet moet stoppen.
Het begin van een einde!
Vaif
‘Geluk, maakt de GGZ gelukkig?’
Dit is de titel van het symposium dat Altrecht en Sympopna samen organiseren op woensdag 9 november. Het symposium wordt gehouden in het kader van 550-jarig bestaan van Altrecht en de maand van het geluk.
Draagt de GGZ bij aan het geluk van mensen? Vaif heeft ooit eerder een column geschreven over Geluk voor een Alter en voor de site van Altrecht daarin staat: Vaif ervaart 98% van het leven als ellende en 2% als geluk. Erg weinig hè, 2%.
Gelukkig is er na die tijd veel veranderd in het leven van Vaif. Vaif zegt nog niet: ik ben gelukkig! Maar de GGZ heeft mij wel al een stuk gelukkiger gemaakt!
Vaif is hard aan het werk en zij komt er steeds meer en meer achter dat zij de gesprekken in de GGZ echt wel nodig heeft om meer geluk te leren ervaren. Niet alleen door de gesprekken met haar vaste therapeuten. Ook door gesprekken met mensen die je binnen Altrecht en op andere plekken gerelateerd met de GGZ, met een totaal andere functie tegenkomt.
Ooit kreeg Vaif een mooie tekst, ook al eens eerder in een blog gebruikt, maar de tekst blijft mooi:
Als ze als kind
Als ze als kind niet altijd zo stil had hoeven zijn, had ze vandaag misschien het hoogste lied gezongen.
Als ze als kind niet altijd alleen was geweest, had ze vandaag misschien allang iemand gevonden.
Als ze als kind niet altijd zo bang had hoeven zijn, had ze vandaag misschien van iemand kunnen (durven) houden.
Als ze als kind niet altijd zo’n puinhoop had gezien, had ze vandaag misschien kastelen kunnen bouwen.
Als ze als kind de warmte van de zomer had gekend, was ze die warmte in haar winter nooit verloren.
Als ze als kind de warmte van een nest had gekend, had het haar hele leven lang niet zo gevroren.
Als ze als kind niet al zo oud had hoeven zijn, had ze vandaag nog een kinderlied gezongen.
Als ze als kind gewoon een kind had kunnen zijn, was ze vandaag als een kind opnieuw begonnen.
L.G.
Dat kind wat ik had moeten zijn, krijg ik niet meer terug, maar door de gesprekken in de GGZ leer ik wel dichterbij het kleine kind diep bij mij van binnen te komen. En hoe moeilijk dit soms ook is, omdat het ook verdriet doet dat Vaif nooit dit kind heeft mogen zijn, geeft het Vaif ook soms wel een beetje een gelukkig gevoel. Dat Vaif toch het kind mag zien.
Ja, de GGZ draagt zeker bij aan het geluk van mensen, hoe klein misschien ook, voor veel mensen niet zichtbaar, maar voor Vaif diep van binnen wel. En dan mag je zeggen, ik ben blij dat de GGZ er is! Want wat had Vaif moeten beginnen zonder GGZ?
Vaif veel gelukkig door de GGZ!
Draagt de GGZ bij aan het geluk van mensen? Vaif heeft ooit eerder een column geschreven over Geluk voor een Alter en voor de site van Altrecht daarin staat: Vaif ervaart 98% van het leven als ellende en 2% als geluk. Erg weinig hè, 2%.
Gelukkig is er na die tijd veel veranderd in het leven van Vaif. Vaif zegt nog niet: ik ben gelukkig! Maar de GGZ heeft mij wel al een stuk gelukkiger gemaakt!
Vaif is hard aan het werk en zij komt er steeds meer en meer achter dat zij de gesprekken in de GGZ echt wel nodig heeft om meer geluk te leren ervaren. Niet alleen door de gesprekken met haar vaste therapeuten. Ook door gesprekken met mensen die je binnen Altrecht en op andere plekken gerelateerd met de GGZ, met een totaal andere functie tegenkomt.
Ooit kreeg Vaif een mooie tekst, ook al eens eerder in een blog gebruikt, maar de tekst blijft mooi:
Als ze als kind
Als ze als kind niet altijd zo stil had hoeven zijn, had ze vandaag misschien het hoogste lied gezongen.
Als ze als kind niet altijd alleen was geweest, had ze vandaag misschien allang iemand gevonden.
Als ze als kind niet altijd zo bang had hoeven zijn, had ze vandaag misschien van iemand kunnen (durven) houden.
Als ze als kind niet altijd zo’n puinhoop had gezien, had ze vandaag misschien kastelen kunnen bouwen.
Als ze als kind de warmte van de zomer had gekend, was ze die warmte in haar winter nooit verloren.
Als ze als kind de warmte van een nest had gekend, had het haar hele leven lang niet zo gevroren.
Als ze als kind niet al zo oud had hoeven zijn, had ze vandaag nog een kinderlied gezongen.
Als ze als kind gewoon een kind had kunnen zijn, was ze vandaag als een kind opnieuw begonnen.
L.G.
Dat kind wat ik had moeten zijn, krijg ik niet meer terug, maar door de gesprekken in de GGZ leer ik wel dichterbij het kleine kind diep bij mij van binnen te komen. En hoe moeilijk dit soms ook is, omdat het ook verdriet doet dat Vaif nooit dit kind heeft mogen zijn, geeft het Vaif ook soms wel een beetje een gelukkig gevoel. Dat Vaif toch het kind mag zien.
Ja, de GGZ draagt zeker bij aan het geluk van mensen, hoe klein misschien ook, voor veel mensen niet zichtbaar, maar voor Vaif diep van binnen wel. En dan mag je zeggen, ik ben blij dat de GGZ er is! Want wat had Vaif moeten beginnen zonder GGZ?
Vaif veel gelukkig door de GGZ!
Labyrint
Vaif heeft eerder een blog geschreven met deze titel en citeert ook uit die blog en wat nu anders is en dat ik weer in een Labyrint terecht ben gekomen wil Vaif toch delen.
De laatste dagen heeft Vaif het gevoel in het midden te staan van een labyrint en het lukt niet om de uitgang te vinden. Ze probeert het wel, maar komt toch iedere keer weer bij het middenpunt uit. Het gaat ook even wat minder goed met Vaif. Teveel op mijn bord en teveel het gevoel: ga ik dit ooit redden??
Waarom? Dat vraag zij zichzelf ook af, waarschijnlijk omdat deze dagen en het komende weekend te moeilijk zijn om her-te-beleven. Ik heb een jaar geleden ook al in dit Labyrint gezeten. Toen kwam ik er uit. Maar waarom zit ik nu weer in het labyrint vraag ik mij wel af.
Blijkbaar is het teveel en te moeilijk waaraan ik nu moet werken. Waarschijnlijk laat het labyrinth merken dat ik er juist heel bewust nu bij stil moet staan, zodat dan ook de dagen minder moeilijk zullen zijn.
In de oudheid en de middeleeuwen gebruikte men het Labyrinth als symbool van de levensweg van de mens. Het Labyrint is een lange weg, die telkens van richting verandert. Via een maximale omweg kom je altijd bij je doel. Het is de weg van de mens van geboorte tot bestemming.
Het Labyrint nodigt uit om erin te gaan, maar ik zit er al middenin en probeer mijn weg eruit te vinden. De reis naar binnen kan een hele bijzondere zijn omdat je dan je dichtste ik tegen kan komen, maar in een labyrint zitten en de uitgang niet vinden, dat geeft spookbeelden.
Misschien moet ik nu ook meer vertrouwen op mijn omgeving en om hulp vragen bij de komende tijd waarbij ik het al heel moeilijk heb als ik er al tegenaan kijk. De laatste periode was al moeilijk.
En de therapie, de training van MMAG, cursus Samen Deskundig ook gebruiken om een beter gevoel te krijgen zelf, van daar kom ik misschien ook in de positie om het labyrint uit te komen. Het lijkt er nu op of er geen uitweg uit het labyrint is. Ben heel even de weg kwijt!
Dan pas kan het labyrint omgekeerd gebruikt worden: van de reis naar binnen, het bewust opzoeken van de stilte, je inkeren, mediteren, bidden, een pelgrimage naar je eigen hart, nu juist een pelgrimage maken uit je hart. Met liefde terugdenken aan alle mooie momenten die ik heb gehad. Niet alleen alle negatieve ervaringen omhoog laten komen die nu in mijn hoofd zitten. Want dan weet ik zeker dat ik de uitweg niet vind. De reis naar binnen is voor iedereen een andere reis.
Een onmisbare weg die ik toch moet lopen. En met hulp kom ik het labyrint wel uit. Laat ik het vooral positief houden en de weg blijven zoeken om uit het labyrint te komen!
Op het plaatje is het patroon van het labyrint in de kathedraal van Chartres te zien
Vaif
De laatste dagen heeft Vaif het gevoel in het midden te staan van een labyrint en het lukt niet om de uitgang te vinden. Ze probeert het wel, maar komt toch iedere keer weer bij het middenpunt uit. Het gaat ook even wat minder goed met Vaif. Teveel op mijn bord en teveel het gevoel: ga ik dit ooit redden??
Waarom? Dat vraag zij zichzelf ook af, waarschijnlijk omdat deze dagen en het komende weekend te moeilijk zijn om her-te-beleven. Ik heb een jaar geleden ook al in dit Labyrint gezeten. Toen kwam ik er uit. Maar waarom zit ik nu weer in het labyrint vraag ik mij wel af.
Blijkbaar is het teveel en te moeilijk waaraan ik nu moet werken. Waarschijnlijk laat het labyrinth merken dat ik er juist heel bewust nu bij stil moet staan, zodat dan ook de dagen minder moeilijk zullen zijn.
In de oudheid en de middeleeuwen gebruikte men het Labyrinth als symbool van de levensweg van de mens. Het Labyrint is een lange weg, die telkens van richting verandert. Via een maximale omweg kom je altijd bij je doel. Het is de weg van de mens van geboorte tot bestemming.
Het Labyrint nodigt uit om erin te gaan, maar ik zit er al middenin en probeer mijn weg eruit te vinden. De reis naar binnen kan een hele bijzondere zijn omdat je dan je dichtste ik tegen kan komen, maar in een labyrint zitten en de uitgang niet vinden, dat geeft spookbeelden.
Misschien moet ik nu ook meer vertrouwen op mijn omgeving en om hulp vragen bij de komende tijd waarbij ik het al heel moeilijk heb als ik er al tegenaan kijk. De laatste periode was al moeilijk.
En de therapie, de training van MMAG, cursus Samen Deskundig ook gebruiken om een beter gevoel te krijgen zelf, van daar kom ik misschien ook in de positie om het labyrint uit te komen. Het lijkt er nu op of er geen uitweg uit het labyrint is. Ben heel even de weg kwijt!
Dan pas kan het labyrint omgekeerd gebruikt worden: van de reis naar binnen, het bewust opzoeken van de stilte, je inkeren, mediteren, bidden, een pelgrimage naar je eigen hart, nu juist een pelgrimage maken uit je hart. Met liefde terugdenken aan alle mooie momenten die ik heb gehad. Niet alleen alle negatieve ervaringen omhoog laten komen die nu in mijn hoofd zitten. Want dan weet ik zeker dat ik de uitweg niet vind. De reis naar binnen is voor iedereen een andere reis.
Een onmisbare weg die ik toch moet lopen. En met hulp kom ik het labyrint wel uit. Laat ik het vooral positief houden en de weg blijven zoeken om uit het labyrint te komen!
Op het plaatje is het patroon van het labyrint in de kathedraal van Chartres te zien
Vaif
maandag 18 april 2011
De Wensenboom
De Beheerder van de Hyvessite: DeDigitaleWeggeefWinkel vroeg aan mij via Twitter of ik voor de Hyvssite iets wilde schrijven over de Wensenboom van Altrecht, en dat heb ik gedaan omdat ik de Wensenboom een geweldig initiatief vind! En ook mensen op deze Hyvessite, met een beperkt budget, kunnen misschien ook met iets simpels een wens vervullen!
Dit jaar bestaat Altrecht 550 jaar, er is zelfs een jubileumsite geopend voor dit huigelijke feit. www.altrecht550.nl ook te bereiken via www.altrecht.nl en dan rechtsboven klikken op jubileumsite.
Wat is de wensenboom? De wensenboom is de actie voor de maand april! Cliënten, vaak langdurig opgenomen, hebben wensen, en sommige zijn erg groot, maar sommige zijn ook klein: Zoals ik wil zaadjes om bonen te kunnen kweken in mijn nieuwe groentetuintje.... Of iemand die graag met iemand anders een boswandeling wil maken, of iemand die graag met iemand wil zwemmen. Natuurlijk zijn er grote wensen en ik weet dat veel mensen die lid zijn van deze hyves die wensen niet in vervulling kunnen brengen. Maar kleine wensen, moet toch mogelijk zijn!
Ik denk dat er zelfs wel mensen zijn dit lid zijn van deze hyves die ook wel een wens in vervulling kunnen laten gaan, want niet alle wensen zijn erg groot. Als je kijkt naar de Wensenboom met alle appels zie je dat er nog heel veel wensen niet zijn vervuld, en het zou toch fijn zijn om alle wensen wel vervuld te krijgen. Is het niet mogelijk om alleen te doen, samen een wens vervullen kan natuurlijk ook altijd. Misschien ken je wel iemand of een bedrijf dat meer te besteden heeft en een wens in vervulling kunnen laten gaan.
Het zou voor alle cliënten die een wens hebben ingediend toch fijn zijn als hun wensen vervuld kunnen worden!!!
Als je verder kijkt op de jubileumsite, bij vorige maanden, kun je zien wat er nog meer onder de aandacht is gebracht. Je kunt ook de geschiedenis van het begin van het Dolhuys tot het huidige Altrecht lezen. En voor wie nu opgenomen is, wees blij dat Altrecht is geworden als GGZ-instelling zoals het nu is, want vroeger, als je te gevaarlijk was, werd je geketend en in een bak met stro gelegd. Gelukkig hebben cliënten van Altrecht nu bij een opname een eigen kamer. De maand maart was de maand van het Verhaal, ook wel leuk om nog eens te kijken.
En vergeet niet om te kijken bij de maand April, klik op de wensenboom om verder te gaan!
Hier is de link: http://wensenboom.altrecht550.nl/
Ik hoop dat iedereen die lid is van deze hyves de moeite neemt om eens te gaan kijken en wie weet, kun je veel betekenen voor iemand anders, want daar draait het toch ook om in onze huidige maatschappij, en daarvoor is deze Hyves toch ook bedoeld: Help je medemens als is het met nog zo'n klein gebaar als samen met iemand wandelen. En de cliënten die deze wensen hebben ingediend, zijn niet gevaarlijk, of wat ook, gewoon mensen die of depressief zijn geworden of een andere psychiatrische ziekte hebben waardoor ze langdurig zijn opgenomen. Dus waarom die niet ook helpen net zoals wij ook helpen bij actie voor Japan op de televisie!
Ben benieuwd hoeveel wensen toch nog werkelijkheid kunnen worden! En ja, ik heb al een wens vervuld alleen onder mijn nickname!
Vaif
Dit jaar bestaat Altrecht 550 jaar, er is zelfs een jubileumsite geopend voor dit huigelijke feit. www.altrecht550.nl ook te bereiken via www.altrecht.nl en dan rechtsboven klikken op jubileumsite.
Wat is de wensenboom? De wensenboom is de actie voor de maand april! Cliënten, vaak langdurig opgenomen, hebben wensen, en sommige zijn erg groot, maar sommige zijn ook klein: Zoals ik wil zaadjes om bonen te kunnen kweken in mijn nieuwe groentetuintje.... Of iemand die graag met iemand anders een boswandeling wil maken, of iemand die graag met iemand wil zwemmen. Natuurlijk zijn er grote wensen en ik weet dat veel mensen die lid zijn van deze hyves die wensen niet in vervulling kunnen brengen. Maar kleine wensen, moet toch mogelijk zijn!
Ik denk dat er zelfs wel mensen zijn dit lid zijn van deze hyves die ook wel een wens in vervulling kunnen laten gaan, want niet alle wensen zijn erg groot. Als je kijkt naar de Wensenboom met alle appels zie je dat er nog heel veel wensen niet zijn vervuld, en het zou toch fijn zijn om alle wensen wel vervuld te krijgen. Is het niet mogelijk om alleen te doen, samen een wens vervullen kan natuurlijk ook altijd. Misschien ken je wel iemand of een bedrijf dat meer te besteden heeft en een wens in vervulling kunnen laten gaan.
Het zou voor alle cliënten die een wens hebben ingediend toch fijn zijn als hun wensen vervuld kunnen worden!!!
Als je verder kijkt op de jubileumsite, bij vorige maanden, kun je zien wat er nog meer onder de aandacht is gebracht. Je kunt ook de geschiedenis van het begin van het Dolhuys tot het huidige Altrecht lezen. En voor wie nu opgenomen is, wees blij dat Altrecht is geworden als GGZ-instelling zoals het nu is, want vroeger, als je te gevaarlijk was, werd je geketend en in een bak met stro gelegd. Gelukkig hebben cliënten van Altrecht nu bij een opname een eigen kamer. De maand maart was de maand van het Verhaal, ook wel leuk om nog eens te kijken.
En vergeet niet om te kijken bij de maand April, klik op de wensenboom om verder te gaan!
Hier is de link: http://wensenboom.altrecht550.nl/
Ik hoop dat iedereen die lid is van deze hyves de moeite neemt om eens te gaan kijken en wie weet, kun je veel betekenen voor iemand anders, want daar draait het toch ook om in onze huidige maatschappij, en daarvoor is deze Hyves toch ook bedoeld: Help je medemens als is het met nog zo'n klein gebaar als samen met iemand wandelen. En de cliënten die deze wensen hebben ingediend, zijn niet gevaarlijk, of wat ook, gewoon mensen die of depressief zijn geworden of een andere psychiatrische ziekte hebben waardoor ze langdurig zijn opgenomen. Dus waarom die niet ook helpen net zoals wij ook helpen bij actie voor Japan op de televisie!
Ben benieuwd hoeveel wensen toch nog werkelijkheid kunnen worden! En ja, ik heb al een wens vervuld alleen onder mijn nickname!
Vaif
dinsdag 22 maart 2011
Wat zijn nu die 10 dromen van Vaif?
10 dromen van Vaif
Pianospelen met en voor S.
Pianospelen en in December combineren door met S. wat kerstkaarten voor haar familie te maken
Maandagavond ook weer naar S. toe, om andere dingen met haar te doen, spelletjes, knutselen
Iets doen met mijn kennis over en van ZB graag bij de MMAG
Vrijwilligerswerk met kinderen of in de hospice
Zelf weer leren concentreren op lezen, kruiswoordpuzzels, pianospelen (oefenen)
Trap opknappen
Regelmatig weer rondjes lopen met Knuffel
Weer in bed slapen, ook als ik alleen ben
Achterstallige dingen in huis ook weer doen en verder ook alles bij blijven houden
Nog niet alle dromen van Vaif zijn ook al werkelijkheid geworden, en zoals ik al in een de blog Dromen van Vaif schreef, voor sommige mensen is niet misschien belachelijk klein, wat ik weer wil doen. Maar zoals ik mij al vanaf januari 2010 voel, lichamelijk gezien, is dit een hele opgaven. Maar gelukkig kan ik ook zeggen: sommige dingen lukken wel al! En dan ben ik gewoon TROTS op mijzelf, dat ik van die kleine dingen die voor mij heel belangrijk zijn, ook weer kan doen en van kan genieten!
Vaif
Pianospelen met en voor S.
Pianospelen en in December combineren door met S. wat kerstkaarten voor haar familie te maken
Maandagavond ook weer naar S. toe, om andere dingen met haar te doen, spelletjes, knutselen
Iets doen met mijn kennis over en van ZB graag bij de MMAG
Vrijwilligerswerk met kinderen of in de hospice
Zelf weer leren concentreren op lezen, kruiswoordpuzzels, pianospelen (oefenen)
Trap opknappen
Regelmatig weer rondjes lopen met Knuffel
Weer in bed slapen, ook als ik alleen ben
Achterstallige dingen in huis ook weer doen en verder ook alles bij blijven houden
Nog niet alle dromen van Vaif zijn ook al werkelijkheid geworden, en zoals ik al in een de blog Dromen van Vaif schreef, voor sommige mensen is niet misschien belachelijk klein, wat ik weer wil doen. Maar zoals ik mij al vanaf januari 2010 voel, lichamelijk gezien, is dit een hele opgaven. Maar gelukkig kan ik ook zeggen: sommige dingen lukken wel al! En dan ben ik gewoon TROTS op mijzelf, dat ik van die kleine dingen die voor mij heel belangrijk zijn, ook weer kan doen en van kan genieten!
Vaif
De Dromen van Vaif
Vaif heeft dromen! Het zijn er veel, veel te veel om hier te benoemen. Maar wat er ook achter zit is: “Wil Vaif wel al haar dromen bij voorbaat prijsgeven?
Vaif heeft een lijstje gemaakt waarop 10 haalbare dromen staan die vanaf nu in 1 jaar te realiseren zijn. En geloof mij: ze zijn in de ogen van een ander misschien peanuts! Het lijstje met dromen hangt op een memobord en zo kan Vaif iedere keer weer een nieuwe droom aanpakken.
Vaif probeert nu al haar dromen maar te clusteren en steeds maar 1 droom tegelijk aan te pakken en te kijken of die droom werkelijkheid kan worden.
De dromen vanuit mijn jeugd. Ja, daar heb ik er verschillende van moeten stoppen omdat die door omstandigheden in mijn leven niet meer realiseerbaar zijn.
Daarom moet je ook zo uitkijken als je dromen op papier zet of die dromen überhaupt ooit kunnen. Want dromen van dromen die een droom blijven tot aan je dood, kunnen je alleen maar de bevestiging geven dat je toch niets kunt en niets bent.
Soms hoor je wel eens een lied of word je door iemand attent gemaakt op een lied. De tekst van het lied kan soms heel goed je droom weergeven. Voorbeeld:
“Want je hebt een droom, dat alles anders kan, dat niets je tegenhoudt. Je weet het komt ervan, want je hebt een droom”!
De droom die ik al tijden had, was:
Mij weer zo goed voelen dat ik het pianospelen met en voor S. weer kan oppakken. Dit was verdwenen door alles wat er, zeker van juli 2010, maar eigenlijk ook al vanaf januari, na twee operaties en geregeld ziek geweest te zijn.
Vorige week zondag is S. samen met haar moeder bij mij op bezoek geweest. En wij hebben toen heerlijk piano gespeeld. S. herkende mij nog, duwde mij niet weg, en genoot zichtbaar van het pianospelen. Afgelopen woensdag ben ik weer bij haar geweest en het doet je dan heel goed om de volgende dag te horen dat zelfs de medewerkers van de instelling waar S. woont, het verschil merken aan S. Ze is veel blijer en vrolijker en werkt veel beter mee. Muziek, pianospelen doet S. goed.
Zij was blij dat ik er weer was woensdagavond, ze heeft op haar manier meegespeeld, gezongen en vooral ook veel gelachen.
Ik ging blij naar huis!
Ik moet voorlopig goed met mijn woensdagen omgaan zodat ik genoeg energie overhoudt om ’s avonds naar S. te gaan, om deze droom: pianospelen voor en met S. te laten slagen.
Want dit is ook goed voor mij en mijn zelfvertrouwen. En het allerbelangrijkste:
“je maakt er een ander blij mee”!!
Dromende Vaif
Vaif
Vaif heeft een lijstje gemaakt waarop 10 haalbare dromen staan die vanaf nu in 1 jaar te realiseren zijn. En geloof mij: ze zijn in de ogen van een ander misschien peanuts! Het lijstje met dromen hangt op een memobord en zo kan Vaif iedere keer weer een nieuwe droom aanpakken.
Vaif probeert nu al haar dromen maar te clusteren en steeds maar 1 droom tegelijk aan te pakken en te kijken of die droom werkelijkheid kan worden.
De dromen vanuit mijn jeugd. Ja, daar heb ik er verschillende van moeten stoppen omdat die door omstandigheden in mijn leven niet meer realiseerbaar zijn.
Daarom moet je ook zo uitkijken als je dromen op papier zet of die dromen überhaupt ooit kunnen. Want dromen van dromen die een droom blijven tot aan je dood, kunnen je alleen maar de bevestiging geven dat je toch niets kunt en niets bent.
Soms hoor je wel eens een lied of word je door iemand attent gemaakt op een lied. De tekst van het lied kan soms heel goed je droom weergeven. Voorbeeld:
“Want je hebt een droom, dat alles anders kan, dat niets je tegenhoudt. Je weet het komt ervan, want je hebt een droom”!
De droom die ik al tijden had, was:
Mij weer zo goed voelen dat ik het pianospelen met en voor S. weer kan oppakken. Dit was verdwenen door alles wat er, zeker van juli 2010, maar eigenlijk ook al vanaf januari, na twee operaties en geregeld ziek geweest te zijn.
Vorige week zondag is S. samen met haar moeder bij mij op bezoek geweest. En wij hebben toen heerlijk piano gespeeld. S. herkende mij nog, duwde mij niet weg, en genoot zichtbaar van het pianospelen. Afgelopen woensdag ben ik weer bij haar geweest en het doet je dan heel goed om de volgende dag te horen dat zelfs de medewerkers van de instelling waar S. woont, het verschil merken aan S. Ze is veel blijer en vrolijker en werkt veel beter mee. Muziek, pianospelen doet S. goed.
Zij was blij dat ik er weer was woensdagavond, ze heeft op haar manier meegespeeld, gezongen en vooral ook veel gelachen.
Ik ging blij naar huis!
Ik moet voorlopig goed met mijn woensdagen omgaan zodat ik genoeg energie overhoudt om ’s avonds naar S. te gaan, om deze droom: pianospelen voor en met S. te laten slagen.
Want dit is ook goed voor mij en mijn zelfvertrouwen. En het allerbelangrijkste:
“je maakt er een ander blij mee”!!
Dromende Vaif
Vaif
Knuffel ontmoet Willem
Bij Dinsele 2 bij Altrecht in Zeist, de open opname afdeling ging ik na de time-out opname regelmatig koffie drinken en 's zomers nam ik Knuffel mee. Ik had toen nog een auto en ik zette die zo neer dat je gelijk tussen struiken bij het zitje buiten kwam, Knuffel natuurlijk als eerste.
Op het sanatoriumterrein loopt een kat, Willem, hij woont ergens in de buurt. Hij komt altijd naar Altrecht gaat iedere afdeling langs, ook Dinsele 2. Willem helpt iedereen, en iedereen voert Willem, dus Willem komt terug.
De baasjes van Willem willen niet dat iedereen hem voert, ja, dit werkt niet met een buitenkat! Willem is een kat en denkt, lekkere hapjes: ‘ik ga naar Altrecht, kaas, melk of worst, altijd wat te halen’.
Die ene keer, lag Willem heerlijk in het gras en Knuffel ziet hem, Willem bijna een hartverzakking en was weg. Knuffel er achter aan, na een kwartier Knuffel terug en Willem hebben we toen even niet meer gezien.
Willem glipt ook stiekem naar binnen en gaat dan op een bank liggen, mag niet van de afdeling. Vaak als iemand het moeilijk heeft en Willem ziet, gaat men bij Willem zitten en hem aaien.
Willem vindt alles goed zolang hij maar aandacht en iets lekkers krijgt, maar je zag ook dat het de cliënten goed deed. Je hoort dit soort verhalen ook wel in verzorgingstehuizen, een beest, dat aaibaar is aaien, daar word je rustig van!
Er was een keer een vergadering met de staf en cliënten en Willem was o.a. ’t onderwerp. Ik kom alles te weten, weet niet waar dat aan ligt. Een cliënt vertelde de staf dat er een mevrouw was die bij de Inloop komt en heeft altijd haar hond bij haar, ook bij gesprekken, dat helpt haar echt! Dit als argument om Willem binnen te mogen laten komen!
Vaif
Deze kat lijkt wel een beetje op Willem
Op het sanatoriumterrein loopt een kat, Willem, hij woont ergens in de buurt. Hij komt altijd naar Altrecht gaat iedere afdeling langs, ook Dinsele 2. Willem helpt iedereen, en iedereen voert Willem, dus Willem komt terug.
De baasjes van Willem willen niet dat iedereen hem voert, ja, dit werkt niet met een buitenkat! Willem is een kat en denkt, lekkere hapjes: ‘ik ga naar Altrecht, kaas, melk of worst, altijd wat te halen’.
Die ene keer, lag Willem heerlijk in het gras en Knuffel ziet hem, Willem bijna een hartverzakking en was weg. Knuffel er achter aan, na een kwartier Knuffel terug en Willem hebben we toen even niet meer gezien.
Willem glipt ook stiekem naar binnen en gaat dan op een bank liggen, mag niet van de afdeling. Vaak als iemand het moeilijk heeft en Willem ziet, gaat men bij Willem zitten en hem aaien.
Willem vindt alles goed zolang hij maar aandacht en iets lekkers krijgt, maar je zag ook dat het de cliënten goed deed. Je hoort dit soort verhalen ook wel in verzorgingstehuizen, een beest, dat aaibaar is aaien, daar word je rustig van!
Er was een keer een vergadering met de staf en cliënten en Willem was o.a. ’t onderwerp. Ik kom alles te weten, weet niet waar dat aan ligt. Een cliënt vertelde de staf dat er een mevrouw was die bij de Inloop komt en heeft altijd haar hond bij haar, ook bij gesprekken, dat helpt haar echt! Dit als argument om Willem binnen te mogen laten komen!
Vaif
Deze kat lijkt wel een beetje op Willem
Twaaltjes op Twitter van Altecht
Omdat ik al een tijd ziek ben en het nog steeds niet duidelijk is wat er precies aan de hand is, want het lijkt erop dat mijn lichaam reageert op van alles als een soort van Domino Day en de klachten ook vreemder worden. Breng ik mijn dagen heel simpel door.
Mijn dagbestedingbestemming bestaat uit niet veel meer dan af toe achter de computer te zitten en weer liggend op de bank tv kijken. Gelukkig staan beiden gewoon in de huiskamer. Veel activiteiten buiten de deur beperk ik tot 1 activiteit omdat het heel veel energie kost. Ik zoek wat op internet e.d. en nu volg ik vooral Twitter en daarmee ook de Twaaltjes van Altecht
Het is jammer dat niet al deze Twitterberichten terug te vinden zijn op de jubileumsite van Altrecht: www.altrecht550.nl bij Twaaltjes staat daar een verwijzing om de Twaaltjes te volgen via Twitter.
Ik vraag mij gelijk ook af, voor mijzelf, of er al hulpverlening bij Altrecht bestaat voor mensen die verslaafd raken aan Twitter omdat ze de Twaaltjes zijn gaan volgen ;-).
Ik houd de Twaaltjes goed in de gaten. Ik heb een keer gevraagd waarom ze niet op de jubileumsite terug te vinden zijn, en of ze ooit ook gebundeld gaan worden. Maar helaas heb ik daar nog geen antwoord op gekregen. Waarschijnlijk omdat men te druk is met de Twaaltjes te Twitteren ;-).
Ik heb ze zelf alle Twaaltjes gekopieerd naar een worddocument zodat het voor mij niet verloren gaat. Ik doe dit ook als ik andere spreuken in een programma op de televisie tegenkom, bijv. bij de serie Criminal Minds. Verzamelen van spreuken en mooie teksten! Iedereen heeft zo een ‘gekke’ hobby toch?
De Twaaltjes zijn echt geweldig, vind ik! Heel vaak zo herkenbaar! Maar vaak ook om over te glimlachen. Alle facetten die je in de GGZ en het leven mee kunt maken, komen er voorbij. Geweldig hoe die zijn geschreven! Complimenten voor de schrijver van de Twaaltjes!
Mij mooiste Twaaltje tot nu toe is: Tijdens de Kerstperiode was er veel aandacht voor de eenzamen. ‘Watjes’ dacht hij. ‘Maak eerst maar eens de rest van het jaar mee’.
Taal……..? Kan dat ook verwarrend zijn?
Vaif
Mijn dagbestedingbestemming bestaat uit niet veel meer dan af toe achter de computer te zitten en weer liggend op de bank tv kijken. Gelukkig staan beiden gewoon in de huiskamer. Veel activiteiten buiten de deur beperk ik tot 1 activiteit omdat het heel veel energie kost. Ik zoek wat op internet e.d. en nu volg ik vooral Twitter en daarmee ook de Twaaltjes van Altecht
Het is jammer dat niet al deze Twitterberichten terug te vinden zijn op de jubileumsite van Altrecht: www.altrecht550.nl bij Twaaltjes staat daar een verwijzing om de Twaaltjes te volgen via Twitter.
Ik vraag mij gelijk ook af, voor mijzelf, of er al hulpverlening bij Altrecht bestaat voor mensen die verslaafd raken aan Twitter omdat ze de Twaaltjes zijn gaan volgen ;-).
Ik houd de Twaaltjes goed in de gaten. Ik heb een keer gevraagd waarom ze niet op de jubileumsite terug te vinden zijn, en of ze ooit ook gebundeld gaan worden. Maar helaas heb ik daar nog geen antwoord op gekregen. Waarschijnlijk omdat men te druk is met de Twaaltjes te Twitteren ;-).
Ik heb ze zelf alle Twaaltjes gekopieerd naar een worddocument zodat het voor mij niet verloren gaat. Ik doe dit ook als ik andere spreuken in een programma op de televisie tegenkom, bijv. bij de serie Criminal Minds. Verzamelen van spreuken en mooie teksten! Iedereen heeft zo een ‘gekke’ hobby toch?
De Twaaltjes zijn echt geweldig, vind ik! Heel vaak zo herkenbaar! Maar vaak ook om over te glimlachen. Alle facetten die je in de GGZ en het leven mee kunt maken, komen er voorbij. Geweldig hoe die zijn geschreven! Complimenten voor de schrijver van de Twaaltjes!
Mij mooiste Twaaltje tot nu toe is: Tijdens de Kerstperiode was er veel aandacht voor de eenzamen. ‘Watjes’ dacht hij. ‘Maak eerst maar eens de rest van het jaar mee’.
Taal……..? Kan dat ook verwarrend zijn?
Vaif
Mijn psychische ADL hond Knuffel
Eerst uitleg over adlhond: Een ADL-hond behoort tot de categorie assistentiehonden die speciaal zijn geselecteerd en getraind om mensen met een lichamelijke beperking te assisteren bij allerlei handelingen in het dagelijks leven. De afkorting ADL staat voor algemene dagelijkse levensverrichtingen.
Knuffel is voor mij een hond die mij bijstaat in mijn dagelijks leven, alleen niet omdat ik een lichamelijke beperking heb en mij daardoor assisteert door deuren te open. Maar Knuffel staat mij bij, bij mijn psychische problemen. Ik heb Knuffel ook vanaf het begin opgevoed om een dergelijke hond voor mij te zijn.
Knuffel is een schat, gaat met mij mee naar alle gesprekken bij Altrecht en als het niet goed gaat met mij en we zijn veel thuis dat hoort ze al mijn ellende aan want ik vertel haar alles. Soms denk ik wel eens: “wat zou Knuffel nu weergeven in taal, als zij dat zou kunnen”? Ook als ik periodes heb waarin ik het zwaar heb en het liefst mijzelf wil beschadigen, dan lukt het door te praten tegen Knuffel (als ik alleen ben) en snijden te voorkomen. Dus praten met Knuffel is ook toegevoegd aan mijn crisiskoffertje. De band die wij samen hebben is heel sterk.
Knuffel heeft mij al vanaf de tijd dat zij bij mij kwam hierin gesteund. Altijd kan ik op haar rekenen. Dat is ook de trouw die hoort bij een hond.
Ook tijdens de gesprekken met mijn behandelaars, als het te zwaar wordt voor mij en ik emotioneel, dan springt ze bij mij op schoot om mij te steunen, ze gromt dat echt niet naar de hulpverlener. Wat ze begrijpt waarom het mij zo aangrijpt.
Grappig is wel dat ik laatst een keer boos was op een behandelaar, en dit nogal fel tegen hem uitte. En wat gebeurde er? In plaats dat Knuffel mij steun geeft, springt zij in een keer op schoot bij mijn behandelaar, dit had ze ook nooit gedaan. Eigenlijk moesten wij ook wel lachen op dat ogenblik, maar ik zei wel tegen Knuffel: “wat doe je nu, kies jij partij tegen Vaif”, “dat hoort niet hoor Knuffel”?
Waar ik boos om was is uitgepraat. Maar ik denk dat deze blog iets meer zegt over wat Knuffel voor mij betekent en waarom ik haar ook mijn psychische ADL-hond noem.
Ik hoop dat Knuffel heel oud wordt, want ik heb haar steun ook hard nodig. De meeste hulpverleners van locatie Zeist kennen niet mijn naam, maar weten wel dat ik de mevrouw ben met dat leuke, lieve hondje wat zo goed luistert!
Deze blog is al eerder gepubliceerd op www.altrecht.nl/blogs/vaif
Knuffel is voor mij een hond die mij bijstaat in mijn dagelijks leven, alleen niet omdat ik een lichamelijke beperking heb en mij daardoor assisteert door deuren te open. Maar Knuffel staat mij bij, bij mijn psychische problemen. Ik heb Knuffel ook vanaf het begin opgevoed om een dergelijke hond voor mij te zijn.
Knuffel is een schat, gaat met mij mee naar alle gesprekken bij Altrecht en als het niet goed gaat met mij en we zijn veel thuis dat hoort ze al mijn ellende aan want ik vertel haar alles. Soms denk ik wel eens: “wat zou Knuffel nu weergeven in taal, als zij dat zou kunnen”? Ook als ik periodes heb waarin ik het zwaar heb en het liefst mijzelf wil beschadigen, dan lukt het door te praten tegen Knuffel (als ik alleen ben) en snijden te voorkomen. Dus praten met Knuffel is ook toegevoegd aan mijn crisiskoffertje. De band die wij samen hebben is heel sterk.
Knuffel heeft mij al vanaf de tijd dat zij bij mij kwam hierin gesteund. Altijd kan ik op haar rekenen. Dat is ook de trouw die hoort bij een hond.
Ook tijdens de gesprekken met mijn behandelaars, als het te zwaar wordt voor mij en ik emotioneel, dan springt ze bij mij op schoot om mij te steunen, ze gromt dat echt niet naar de hulpverlener. Wat ze begrijpt waarom het mij zo aangrijpt.
Grappig is wel dat ik laatst een keer boos was op een behandelaar, en dit nogal fel tegen hem uitte. En wat gebeurde er? In plaats dat Knuffel mij steun geeft, springt zij in een keer op schoot bij mijn behandelaar, dit had ze ook nooit gedaan. Eigenlijk moesten wij ook wel lachen op dat ogenblik, maar ik zei wel tegen Knuffel: “wat doe je nu, kies jij partij tegen Vaif”, “dat hoort niet hoor Knuffel”?
Waar ik boos om was is uitgepraat. Maar ik denk dat deze blog iets meer zegt over wat Knuffel voor mij betekent en waarom ik haar ook mijn psychische ADL-hond noem.
Ik hoop dat Knuffel heel oud wordt, want ik heb haar steun ook hard nodig. De meeste hulpverleners van locatie Zeist kennen niet mijn naam, maar weten wel dat ik de mevrouw ben met dat leuke, lieve hondje wat zo goed luistert!
Deze blog is al eerder gepubliceerd op www.altrecht.nl/blogs/vaif
maandag 21 maart 2011
Waar komt de nickname Vaif vandaan?
Vaif bestaat echt, Noorse Boskat, rood-wit gestreept, 30 maart wordt hij 8 jaar. Ik gebruik zijn naam als nickname.
Waarom heet Vaif zo?
Vaif, ik dus, heeft ooit een poes uit het asiel gehaald en deze poes heette Chanel. Chanel had moeite om alleen te zijn. En er kwam een kleine kater bij, ik noemde hem Coco. Omdat CocoChanel mijn lievelings eau de toillette is. Chanel vond het leuk met Coco en Coco ook met Chanel.
Coco was net drie jaar en werd erg ziek en binnen vier dagen was Coco dood. Chanel kon echt niet alleen zijn, dus ik ging zoeken op internet naar een ras die de bijzondere kenmerken had die Coco had. Coco was een hele speciale huis-tuin- en keukenkat. Ik kwam uit op een Noorse Boskat en bij een fokker en heel snel was er een kleine kitten uitgezocht.
Maar ja, nu nog een naam. Ik wilde een naam in de lijn van Chanel. Wij kwamen uit op Chanel nr. 5, maar vijf staat niet leuk als je het moet schrijven. Mijn collega stelde voor: ‘schrijf het zo: Vaif’, ‘als je dit uitspreekt hoor je: 5’ en dat klopt.
Chanel werd ouder en Vaif was niet echt heel aardig, een echte puberjongen die plaagde. Het jaar later kreeg de fokker weer een nest en ik heb toen voor Vaif een vriendje uitgezocht, ook een katertje net als Vaif.
En nu een naam. Ja, nr. 19? Nee, dat vond ik niet. Toen opperde iemand:’Anteaus’, ik kende deze naam niet en het bleek een mannengeur van Chanel te zijn. Dus de naam was gevonden.
Ik heb natuurlijk in een chique parfumwinkel wel van alle luchtjes een proefmonstertje!
Helaas Chanel is inmiddels overleden. Maar Vaif en Anteaus zijn er nog, en komt er ooit een andere kat of poes bij, ja dan laat ik de naam doorgaan!
Vaif
Waarom heet Vaif zo?
Vaif, ik dus, heeft ooit een poes uit het asiel gehaald en deze poes heette Chanel. Chanel had moeite om alleen te zijn. En er kwam een kleine kater bij, ik noemde hem Coco. Omdat CocoChanel mijn lievelings eau de toillette is. Chanel vond het leuk met Coco en Coco ook met Chanel.
Coco was net drie jaar en werd erg ziek en binnen vier dagen was Coco dood. Chanel kon echt niet alleen zijn, dus ik ging zoeken op internet naar een ras die de bijzondere kenmerken had die Coco had. Coco was een hele speciale huis-tuin- en keukenkat. Ik kwam uit op een Noorse Boskat en bij een fokker en heel snel was er een kleine kitten uitgezocht.
Maar ja, nu nog een naam. Ik wilde een naam in de lijn van Chanel. Wij kwamen uit op Chanel nr. 5, maar vijf staat niet leuk als je het moet schrijven. Mijn collega stelde voor: ‘schrijf het zo: Vaif’, ‘als je dit uitspreekt hoor je: 5’ en dat klopt.
Chanel werd ouder en Vaif was niet echt heel aardig, een echte puberjongen die plaagde. Het jaar later kreeg de fokker weer een nest en ik heb toen voor Vaif een vriendje uitgezocht, ook een katertje net als Vaif.
En nu een naam. Ja, nr. 19? Nee, dat vond ik niet. Toen opperde iemand:’Anteaus’, ik kende deze naam niet en het bleek een mannengeur van Chanel te zijn. Dus de naam was gevonden.
Ik heb natuurlijk in een chique parfumwinkel wel van alle luchtjes een proefmonstertje!
Helaas Chanel is inmiddels overleden. Maar Vaif en Anteaus zijn er nog, en komt er ooit een andere kat of poes bij, ja dan laat ik de naam doorgaan!
Vaif
Abonneren op:
Reacties (Atom)