Koffieconcert

Zondag 7 oktober 2012 zijnde koffieconcerten in Driebergen-Rijsenburg weer begonnen.

Het openingsconcert werd uitgevoerd door Bas Verheijden, piano.

Ik speel zelf ook piano, niet echt goed, het is fijn om te doen: het allerbelangrijkste!

Het concert was genieten, er stonden bijzondere stukken op het programma:

Beethoven, Schubert, Liszt, Chaminade, Doucet. Bekende en onbekende componisten.

Bas Verheijden gaf, voordat hij de stukken speelde, uitleg over wat hij ging spelen; luisteren wordt dan heel anders. Je wilt ook het kabelende beekje, de storm en de waterval, het verdriet horen in de muziekstukken. Je hoort het ook als hij speelt, vooral omdat je anders gaat luisteren.

Bas Verheijden speelde met veel gevoel en bracht met zijn pianospel echt naar boven wat je kon horen. Het laatste stuk, chopinata, was erg leuk om te horen, 3 stukken van Chopin verwerkt in Ragtime. Tot de laatste toon was het genieten.

Nagenieten doe ik ook, van de CD waar deze muziek ook opstaat.

Vaif

Wat doet Vaif toch steeds in dat labyrint: een uitleg!

Vaif heeft al vaker geschreven dat zij zich in een labyrint voelt lopen, eerdere blogs hierover zijn hier te lezen maar ook op de site van Altrecht. Sommigen zullen denken, door wat ik schrijf, dat ik eigenlijk doolhof zou moeten zeggen. Maar het is een labyrint waar Vaif in loopt.

Ik ben in 2005 vrijwillig het labyrint ingegaan toen na p.o. bleek dat ik CPTSS als diagnose heb en ik psychotherapie nodig had. Eigenlijk had ik al veel eerder in het labyrint kunnen zitten als men veel eerder een juiste diagnose hadden gegeven.
Mjin CPTSS heb ik gekregen door langdurige traumatisering in mijn kinderjaren daar wilde ik aan werken en dat wil en doe ik nog steeds. Ik heb een hele fijne psycholoog en de therapie gaat goed, is zwaar.

In de oudheid en de middeleeuwen gebruikte men het Labyrint als symbool van de levensweg van de mens. Het Labyrint is een lange weg, die telkens van richting verandert. Via een maximale omweg kom je altijd bij je doel. Het is de weg van de mens van geboorte tot bestemming. Het Labyrint nodigt uit om erin te gaan.

Ik ben dat labyrint in gegaan om bij mijn kern te komen, bij de eerste trauma’s uit mijn jeugd, daar wil ik aan werken. Maar je leeft ook nu, dus er gebeuren in je dagelijks leven ook heel veel dingen die je ook moet bespreken bij je psycholoog omdat je anders vast loopt. Op die momenten raak ik verder bij de kern van mijzelf vandaan en het duurt weer lang om dan weer op de juiste weg te komen, te praten over waar het werkelijk om gaat, wat je wilt verwerken.

Sommige dingen die gebeuren in je leven overkomen je, je hebt er geen invloed op. Wel hebben de gebeurtenissen invloed op mijn leven. Deze gebeurtenissen halen mij ´onderuit´ maar dat is heel normaal. Toen ik het labyrint in ging was mijn moeder al overleden, maar ik had het nog niet verwerkt, daarna de zorg voor mijn vader, familierelaties die na overlijden van mijn vader toch zijn verbroken, mijn eigen relatie die moeilijk was en is verbroken, kan nog wel meer levensmomenten benoemen. Je probeert je verleden te accepteren, de moeilijkste momenten van toen weer onder ogen te zien. Tegelijkertijd word je ook geconfronteerd met de 'toestanden' uit het dagelijks leven en dan brengt je weer weg van de kern. Want deze dingen moeten eerst een plek krijgen om weer bij de trauma's te komen. Terwijl je ook wel weer praat over je trauma´s want veel is toch wel gelinkt aan mijn trauma´s. Mijn leven verandert net als de wegen in het labyrint van richting. Op mijn vorige blog reageerde iemand met o.a. deze woorden: Zet je dan geen merktekens op de wanden om iets te ontdekken van hoe het in elkaar zit? Gewoon maar lopen kan zo lang duren. En denken kun je zo goed!

Ja, ik zet echt wel merktekens want ik kom steeds wel weer op de weg naar de kern uit, zolang er in mijn leven maar geen rare dingen gebeuren, maar dat hebben wij niet voor het zeggen en uitkiezen. Ik blijf doorlopen want ik moet en zal de kern bereiken en dan ook kunnen zeggen: dit was mijn verleden, het zij zo! Maar zo ver ben ik nu voorlopig nog niet!

Vaif

De weg vinden in het Labyrint door relatiebreuk

Mijn laatste twee blogs over labyrint is al van even geleden, 24 oktober 2011,
Is Viaf uit labyrint en op 28 december 2011, Labyrint - zelfbeschadiging-worsteling-kracht beiden te vinden op de site van Altrecht. Dit is een vervolg

Een nieuw begin?
Januari, eindelijk de moeilijkste maand van een jaar achter gelaten
Januari, een maand van een nieuw jaar
Januari, een maand al vol gepland met plannen
Januari, een nieuw begin….?
Een nieuw begin dacht ik ook om 00.00 uur op 1 januari 2012
Een hoopvol nieuw begin….
Een kans om verder te werken om uit het labyrint te komen
Maar dat bleek een droom, werd verscheurd op 3 januari 2012 ’s avonds
Het was een harde boodschap die ik niet verwachte
Mijn kracht heeft mij op dat moment omhoog gehouden
Mijn kracht heeft mij laten zien dat ik toch heel sterk ben
Mijn kracht heeft mij hulp laten vragen.
Mijn kracht heb ik eindelijk ook door mijzelf gevoeld.
Vaif 11 januari 2011

Op dat moment vielen bij mij ook de kwartjes, vroeger hadden we 5 gulden muntstukken want het spreekwoord van kwartje is nooit bij mij binnen gekomen. Ik had meerdere 2 euromunt stukken nodig.

Waarom loop ik maar steeds verkeerd in het labyrint, waarom lukt het mij niet om de juiste weg in te slaan, de weg naar de uitgang. De laatste maanden ging het steeds slechter met Vaif, slapen, zelfs kwam mijn zelfbeschadiging terug, ik werd alleen maar suïcidaler? Wat was er toch aan de hand? Zag ik nu al die tijd zo op tegen de maand november i.v.m. ziekte/ overlijden moeder? De decembermaand? Ik wist het niet. Ik wist alleen: ‘het gaat slechter’. Gelukkig heb ik meer hulp gekregen en dat heeft mij ook die periode door geholpen.

De echte reden waarom ik maar niet op het juiste pad kwam in het labyrint werd 3 januari ’s avonds duidelijk, heel hard duidelijk. Toen ik belde naar mijn vriend en hij zo uit het totale niets vertelde dat hij onze relatie maar moest verbreken. BOEM. Dat heb je wel even! Maar toen begon het denken en begonnen bij mij de 2 euromunten te vallen! Het ging al langer niet zo goed met de relatie, ik vond dat er toch wel dingen moesten veranderen en heb dat ook wel aangegeven. Maar mijn relatie leverde al dus vanaf eind oktober zo veel stress op dat het met mij slechter ging, zelfbeschadiging weer nodig was, ik nachten op zat. Niet als ik alleen was, nee, juist op de momenten dat mijn vriend er was.

Onze relatie was niet de relatie die ik wilde hebben, ik wilde een andere relatie, ik ging eisen stellen. Mijn sterke kanten kwamen ook naar boven en ik durfde eigenlijk ook niet voor mijzelf op te komen. Daarom bleef ik maar de verkeerde weg ingaan in het labyrint. Het is zwaar en moeilijk en vreemd maar ik heb wel het gevoel dat ik nu wel op een weg in het labyrint zit met zicht op de uitgang. Natuurlijk is het niet een fijne manier, iemand die de relatie verbreekt via de telefoon terwijl hij de vorige dag bij mij is weg gegaan. Ik zal daarover nog wel vragen houden waarop ik geen antwoord krijg. Ik kan mij nu afvragen: ‘wat heb ik fout gedaan’? Maar dat ga ik niet doen, want ik wist zelf eigenlijk al dat onze relatie niet goed was. Als er geen verandering zou gaan komen, dat het beter voor mij zou zijn om te stoppen. Maar dan had ik het wel gewoon face-to-face verteld.

Ik voel gewoon dat ik nu op de weg in het labyrint loop en echt wel een keer de uitweg zal vinden, het is denk ik nog een hele weg die ik af moet leggen, maar ik hoef het niet alleen te doen!

Vaif

Online hulpverlening in zwaar weer – Hart van Nederland

Online hulpverlening in zwaar weer – Hart van Nederland

Is Vaif al uit het labyrint?

Vaif schreef op 25-8-2011 de volgende blog (zie link): http://www.altrecht.nl/smartsite.shtml?id=57891.

Soms lijkt het erop dat Vaif de weg uit het labyrint ziet. Voorbeeld hiervoor is het lezen van het boek: A new Earth van E. Tolle. Dit boek kreeg ik van mijn psycholoog, vooral het hoofdstuk Pain-body geeft mij meer inzicht hoe ik reageer, waarom ik reageer zoals ik reageer, hoe ik verbonden ben met mensen die blijkbaar net als ik een dergelijke Pain-body hebben. Volgens Tolle heb je juist met die mensen sneller een klik.
Al lezend en pratend met mijn psycholoog hierover denk ik even de weg uit het labyrint te zien.

Maar er zijn dan weer teveel (tegenstellingen) dingen in mijn leven die net anders lopen en dan doe ik weer precies waar Tolle in zijn boek voor waarschuwt: ‘ik vul alles dan nog regelmatig negatief in en voed zo mijn eigen Pain-body weer. Iets wat ik eigenlijk niet wil. Maar het is zo eigen van mij, zo gewoon voor mij, zo mijn gedrag, zo Vaif. Dit is toch een hele klus om dit om te kunnen keren. En niet steeds weer je eigen Pain-body oproepen omdat je zelf eigenlijk (nu) zorgt voor die negatieve gedachten.

Het juiste pad wat Vaif nu loopt, is erg veelzijdig, veel dingen komen op mijn pad en laat Vaif ook op haar pad komen. Het voelt dan goed, maar later, weer thuis, of wat dagen later gaat Vaif weer twijfelen. Loop ik echt het goede pad nu? Kom ik nu uit het labyrint? En dan merkt Vaif dat zij toch weer rondjes loopt en weer niet bij de uitgang komt. Vaak heeft dit wel te maken met reacties van anderen of het niet krijgen van reacties (beter woord is (niet) gezien worden)

Het wordt alleen maar steeds duidelijker dat Vaif nog meer naar binnen moet keren. De weg uit het labyrint moet Vaif nog steeds diep van binnen bij haar vinden om zo buiten te komen.

Vaif zoekt naar manieren om toch die weg uit het labyrint te vinden en weet zeker: ‘ik ben op de goede weg’. Het hoofdstuk van Pain-body zal ik nog een paar keer moeten lezen. Nog bewuster worden van wat er in jezelf aan de hand is en vandaar uit proberen mijn eigen gedrag om te keren en dan echt te zien en te vinden.
Vaif zoekt nog even door!

Einde taboe Zelfbeschadiging!?!

7 oktober jl. was het slotsymposium van de afsluiting van Met mij alles goed – van litteken tot taal’. Dit kunst- en trainingsproject wil met inzet van ervaringsdeskundigen de hulp na zelfbeschadiging verbeteren.

‘Met mij alles goed–van litteken naar taal’ wil de dialoog openen en een (kunst)taal ontwikkelen die ruimte biedt aan gevoelens achter zelfverwonding. Zowel bij cliënten als professionals in de ggz. Zie ook http://www.metmijallesgoed.nl

De expositie heeft diverse psychiatrische instellingen tot en met 2011 bezocht. Altrecht (dec 2009–febr 2010) heeft ook meegedaan met dit project en ook hulpverleners en ik hebben de trainingen behorend bij het project gevolgd.

Het symposium had als titel MetOnsAllesGoed en was erg goed. Zoveel herkenning en erkenning in de verhalen, ontmoetingen tussen hulpverleners, andere bezoekers, zoals cliënten (ervaringsdeskundigen). Ook leuk om weer mensen die je hebt ontmoet bij een training weer terug te zien en te horen hoe men overal er mee verder wil.

Aan het eind van het Symposium kregen alle deelnemers een MMAGazine, speciaal hiervoor gemaakt, een collectors item. Uitleg over de trainingen en onderzoeksresultaten maar vooral ervaringsverhalen van hulpverleners en cliënten/ ervaringsdeskundigen. Mooie foto’s van de tentoonstelling/ kunstwerken. Maar ook van snijkitjes en littekens. Dit zijn onderdelen die er ook bij horen en ook in het Magazine thuishoren. Heel mooi vorm gegeven ook. Een geweldig Magazine wat zeker laat zien dat er een begin is met het doorbreken van het taboe: men praat over zelfbeschadiging! Onderling tussen hulpverleners, in instellingen, maar vooral met de mensen die zichzelf beschadigen!!!! Het MMAGazine is vanaf 10 oktober 2011 te bestellen via de webwinkel van http://www.zelfbeschadiging.nl.

Ik hoop dat het symposium niet het einde is maar doorgaat, een vervolg krijgt!
De open dialoog moet doorgaan, laat het hier niet stoppen, iedereen is zo goed bezig.
Ik weet: ik word hier ‘blij’ van! Er is inmiddels veel in gang gezet wat niet moet stoppen.

Het begin van een einde!

Vaif

‘Geluk, maakt de GGZ gelukkig?’

Dit is de titel van het symposium dat Altrecht en Sympopna samen organiseren op woensdag 9 november. Het symposium wordt gehouden in het kader van 550-jarig bestaan van Altrecht en de maand van het geluk.

Draagt de GGZ bij aan het geluk van mensen? Vaif heeft ooit eerder een column geschreven over Geluk voor een Alter en voor de site van Altrecht daarin staat: Vaif ervaart 98% van het leven als ellende en 2% als geluk. Erg weinig hè, 2%.

Gelukkig is er na die tijd veel veranderd in het leven van Vaif. Vaif zegt nog niet: ik ben gelukkig! Maar de GGZ heeft mij wel al een stuk gelukkiger gemaakt!

Vaif is hard aan het werk en zij komt er steeds meer en meer achter dat zij de gesprekken in de GGZ echt wel nodig heeft om meer geluk te leren ervaren. Niet alleen door de gesprekken met haar vaste therapeuten. Ook door gesprekken met mensen die je binnen Altrecht en op andere plekken gerelateerd met de GGZ, met een totaal andere functie tegenkomt.

Ooit kreeg Vaif een mooie tekst, ook al eens eerder in een blog gebruikt, maar de tekst blijft mooi:
Als ze als kind
Als ze als kind niet altijd zo stil had hoeven zijn, had ze vandaag misschien het hoogste lied gezongen.
Als ze als kind niet altijd alleen was geweest, had ze vandaag misschien allang iemand gevonden.
Als ze als kind niet altijd zo bang had hoeven zijn, had ze vandaag misschien van iemand kunnen (durven) houden.
Als ze als kind niet altijd zo’n puinhoop had gezien, had ze vandaag misschien kastelen kunnen bouwen.
Als ze als kind de warmte van de zomer had gekend, was ze die warmte in haar winter nooit verloren.
Als ze als kind de warmte van een nest had gekend, had het haar hele leven lang niet zo gevroren.
Als ze als kind niet al zo oud had hoeven zijn, had ze vandaag nog een kinderlied gezongen.
Als ze als kind gewoon een kind had kunnen zijn, was ze vandaag als een kind opnieuw begonnen.
L.G.

Dat kind wat ik had moeten zijn, krijg ik niet meer terug, maar door de gesprekken in de GGZ leer ik wel dichterbij het kleine kind diep bij mij van binnen te komen. En hoe moeilijk dit soms ook is, omdat het ook verdriet doet dat Vaif nooit dit kind heeft mogen zijn, geeft het Vaif ook soms wel een beetje een gelukkig gevoel. Dat Vaif toch het kind mag zien.

Ja, de GGZ draagt zeker bij aan het geluk van mensen, hoe klein misschien ook, voor veel mensen niet zichtbaar, maar voor Vaif diep van binnen wel. En dan mag je zeggen, ik ben blij dat de GGZ er is! Want wat had Vaif moeten beginnen zonder GGZ?

Vaif veel gelukkig door de GGZ!