Wat doet Vaif toch steeds in dat labyrint: een uitleg!

Vaif heeft al vaker geschreven dat zij zich in een labyrint voelt lopen, eerdere blogs hierover zijn hier te lezen maar ook op de site van Altrecht. Sommigen zullen denken, door wat ik schrijf, dat ik eigenlijk doolhof zou moeten zeggen. Maar het is een labyrint waar Vaif in loopt.

Ik ben in 2005 vrijwillig het labyrint ingegaan toen na p.o. bleek dat ik CPTSS als diagnose heb en ik psychotherapie nodig had. Eigenlijk had ik al veel eerder in het labyrint kunnen zitten als men veel eerder een juiste diagnose hadden gegeven.
Mjin CPTSS heb ik gekregen door langdurige traumatisering in mijn kinderjaren daar wilde ik aan werken en dat wil en doe ik nog steeds. Ik heb een hele fijne psycholoog en de therapie gaat goed, is zwaar.

In de oudheid en de middeleeuwen gebruikte men het Labyrint als symbool van de levensweg van de mens. Het Labyrint is een lange weg, die telkens van richting verandert. Via een maximale omweg kom je altijd bij je doel. Het is de weg van de mens van geboorte tot bestemming. Het Labyrint nodigt uit om erin te gaan.

Ik ben dat labyrint in gegaan om bij mijn kern te komen, bij de eerste trauma’s uit mijn jeugd, daar wil ik aan werken. Maar je leeft ook nu, dus er gebeuren in je dagelijks leven ook heel veel dingen die je ook moet bespreken bij je psycholoog omdat je anders vast loopt. Op die momenten raak ik verder bij de kern van mijzelf vandaan en het duurt weer lang om dan weer op de juiste weg te komen, te praten over waar het werkelijk om gaat, wat je wilt verwerken.

Sommige dingen die gebeuren in je leven overkomen je, je hebt er geen invloed op. Wel hebben de gebeurtenissen invloed op mijn leven. Deze gebeurtenissen halen mij ´onderuit´ maar dat is heel normaal. Toen ik het labyrint in ging was mijn moeder al overleden, maar ik had het nog niet verwerkt, daarna de zorg voor mijn vader, familierelaties die na overlijden van mijn vader toch zijn verbroken, mijn eigen relatie die moeilijk was en is verbroken, kan nog wel meer levensmomenten benoemen. Je probeert je verleden te accepteren, de moeilijkste momenten van toen weer onder ogen te zien. Tegelijkertijd word je ook geconfronteerd met de 'toestanden' uit het dagelijks leven en dan brengt je weer weg van de kern. Want deze dingen moeten eerst een plek krijgen om weer bij de trauma's te komen. Terwijl je ook wel weer praat over je trauma´s want veel is toch wel gelinkt aan mijn trauma´s. Mijn leven verandert net als de wegen in het labyrint van richting. Op mijn vorige blog reageerde iemand met o.a. deze woorden: Zet je dan geen merktekens op de wanden om iets te ontdekken van hoe het in elkaar zit? Gewoon maar lopen kan zo lang duren. En denken kun je zo goed!

Ja, ik zet echt wel merktekens want ik kom steeds wel weer op de weg naar de kern uit, zolang er in mijn leven maar geen rare dingen gebeuren, maar dat hebben wij niet voor het zeggen en uitkiezen. Ik blijf doorlopen want ik moet en zal de kern bereiken en dan ook kunnen zeggen: dit was mijn verleden, het zij zo! Maar zo ver ben ik nu voorlopig nog niet!

Vaif