‘Geluk, maakt de GGZ gelukkig?’

Dit is de titel van het symposium dat Altrecht en Sympopna samen organiseren op woensdag 9 november. Het symposium wordt gehouden in het kader van 550-jarig bestaan van Altrecht en de maand van het geluk.

Draagt de GGZ bij aan het geluk van mensen? Vaif heeft ooit eerder een column geschreven over Geluk voor een Alter en voor de site van Altrecht daarin staat: Vaif ervaart 98% van het leven als ellende en 2% als geluk. Erg weinig hè, 2%.

Gelukkig is er na die tijd veel veranderd in het leven van Vaif. Vaif zegt nog niet: ik ben gelukkig! Maar de GGZ heeft mij wel al een stuk gelukkiger gemaakt!

Vaif is hard aan het werk en zij komt er steeds meer en meer achter dat zij de gesprekken in de GGZ echt wel nodig heeft om meer geluk te leren ervaren. Niet alleen door de gesprekken met haar vaste therapeuten. Ook door gesprekken met mensen die je binnen Altrecht en op andere plekken gerelateerd met de GGZ, met een totaal andere functie tegenkomt.

Ooit kreeg Vaif een mooie tekst, ook al eens eerder in een blog gebruikt, maar de tekst blijft mooi:
Als ze als kind
Als ze als kind niet altijd zo stil had hoeven zijn, had ze vandaag misschien het hoogste lied gezongen.
Als ze als kind niet altijd alleen was geweest, had ze vandaag misschien allang iemand gevonden.
Als ze als kind niet altijd zo bang had hoeven zijn, had ze vandaag misschien van iemand kunnen (durven) houden.
Als ze als kind niet altijd zo’n puinhoop had gezien, had ze vandaag misschien kastelen kunnen bouwen.
Als ze als kind de warmte van de zomer had gekend, was ze die warmte in haar winter nooit verloren.
Als ze als kind de warmte van een nest had gekend, had het haar hele leven lang niet zo gevroren.
Als ze als kind niet al zo oud had hoeven zijn, had ze vandaag nog een kinderlied gezongen.
Als ze als kind gewoon een kind had kunnen zijn, was ze vandaag als een kind opnieuw begonnen.
L.G.

Dat kind wat ik had moeten zijn, krijg ik niet meer terug, maar door de gesprekken in de GGZ leer ik wel dichterbij het kleine kind diep bij mij van binnen te komen. En hoe moeilijk dit soms ook is, omdat het ook verdriet doet dat Vaif nooit dit kind heeft mogen zijn, geeft het Vaif ook soms wel een beetje een gelukkig gevoel. Dat Vaif toch het kind mag zien.

Ja, de GGZ draagt zeker bij aan het geluk van mensen, hoe klein misschien ook, voor veel mensen niet zichtbaar, maar voor Vaif diep van binnen wel. En dan mag je zeggen, ik ben blij dat de GGZ er is! Want wat had Vaif moeten beginnen zonder GGZ?

Vaif veel gelukkig door de GGZ!